Vind je ware natuur!

Archive for February, 2015

Quote

Stilte is blijkbaar zo bedreigend dat wij er doorheen praten

Stilte is blijkbaar zo bedreigend dat wij er doorheen praten

Uit: het wonder van wandelen, Didi Joppe  stilte is blijkbaar

Herken je dat? Je bent aan het wandelen, je komt mensen tegen die alleen maar met elkaar aan het praten zijn. Ik vraag me dan wel eens af waarom ze zo aan het praten zijn. Is het omdat het niet hoort dat je stil bent? Is het daadwerkelijke interesse in elkaar? Het tegenovergestelde komt dan natuurlijk ook naar voren. Is stil zijn nou echt een desinteresse? Hoe eng is het als je niet praat? Als mens zijn we natuurlijk behoorlijk geconditioneerd. Stil zijn in gezelschap hoort niet.

Ik ervaar het anders. Ik vind het heerlijk om in stilte te lopen, alles te zien en te horen wat er om mij heen gebeurt. Want, als je in stilte wandelt… dan hoor je de vogels, je hoort het ruisen van de bladeren, je hoort de wind door de takken en, misschien nog wel het belangrijkste,  je hoort de stilte. Je zou bijna de grassprietjes horen bewegen.  Ook als ik met een vriendin wandel, is er ruimte voor stilte en voor gesprek. Door de stilte geef je ook je eigen gedachten de ruimte. Ze mogen er zijn, door stilte ga je associëren. Door de stilte kun je ook datgene wat gezegd is laten bezinken, laten integreren.

Op het moment dat je met aandacht wandelt zie je ook meer. Ineens valt een boom op, die je misschien al veel vaker hebt gezien omdat je regelmatig hetzelfde rondje wandelt. Ik blijf dat bijzonder vinden… zo vaak lopen in hetzelfde bosgebied en dan toch iedere keer weer andere dingen die opvallen, bomen, takken, paddenstoelen die je ineens echt ziet. Het licht dat anders valt, de seizoenen die invloed hebben, het vallen van de blaadjes maar ook de eerste groene knoppen die weer ontluiken. De vergankelijkheid en de groei, situaties afsluiten en nieuwe situaties omarmen.

Vaak zie je, dat als mensen alleen aan het wandelen zijn, ze in gedachten verzonken lijken. Ik vind het heerlijk, het mijmeren, van alles komt boven waar je normaal gesproken niet aan denkt. Je onderbewuste gaat met je gedachten aan de haal en ik associeer alle kanten op. Alles lijkt mogelijk en waarom niet proberen om het onmogelijke mogelijk te maken?

Hoe ervaar jij het om stil te zijn als je samen wandelt? Wat valt je op?