Vind je ware natuur!

Stilte is blijkbaar zo bedreigend dat wij er doorheen praten

Uit: het wonder van wandelen, Didi Joppe  stilte is blijkbaar

Herken je dat? Je bent aan het wandelen, je komt mensen tegen die alleen maar met elkaar aan het praten zijn. Ik vraag me dan wel eens af waarom ze zo aan het praten zijn. Is het omdat het niet hoort dat je stil bent? Is het daadwerkelijke interesse in elkaar? Het tegenovergestelde komt dan natuurlijk ook naar voren. Is stil zijn nou echt een desinteresse? Hoe eng is het als je niet praat? Als mens zijn we natuurlijk behoorlijk geconditioneerd. Stil zijn in gezelschap hoort niet.

Ik ervaar het anders. Ik vind het heerlijk om in stilte te lopen, alles te zien en te horen wat er om mij heen gebeurt. Want, als je in stilte wandelt… dan hoor je de vogels, je hoort het ruisen van de bladeren, je hoort de wind door de takken en, misschien nog wel het belangrijkste,  je hoort de stilte. Je zou bijna de grassprietjes horen bewegen.  Ook als ik met een vriendin wandel, is er ruimte voor stilte en voor gesprek. Door de stilte geef je ook je eigen gedachten de ruimte. Ze mogen er zijn, door stilte ga je associëren. Door de stilte kun je ook datgene wat gezegd is laten bezinken, laten integreren.

Op het moment dat je met aandacht wandelt zie je ook meer. Ineens valt een boom op, die je misschien al veel vaker hebt gezien omdat je regelmatig hetzelfde rondje wandelt. Ik blijf dat bijzonder vinden… zo vaak lopen in hetzelfde bosgebied en dan toch iedere keer weer andere dingen die opvallen, bomen, takken, paddenstoelen die je ineens echt ziet. Het licht dat anders valt, de seizoenen die invloed hebben, het vallen van de blaadjes maar ook de eerste groene knoppen die weer ontluiken. De vergankelijkheid en de groei, situaties afsluiten en nieuwe situaties omarmen.

Vaak zie je, dat als mensen alleen aan het wandelen zijn, ze in gedachten verzonken lijken. Ik vind het heerlijk, het mijmeren, van alles komt boven waar je normaal gesproken niet aan denkt. Je onderbewuste gaat met je gedachten aan de haal en ik associeer alle kanten op. Alles lijkt mogelijk en waarom niet proberen om het onmogelijke mogelijk te maken?

Hoe ervaar jij het om stil te zijn als je samen wandelt? Wat valt je op?

Elke dag, een nieuw begin…

Andy Bagott, het Keltisch levenswiel: “Elke nieuwe dag is een nieuw begin. Het verleden is voorbij en de toekomst een Keuzesonbeschreven blad, hetgeen wil zeggen dat elke dag een kans is op een nieuwe start. Elke dageraad is als een blanco stuk papier waarop jij je bestemming kunt invullen. Jij hebt elke ochtend de macht jouw eigen werkelijkheid te creëren, aan jouw dromen en idealen te werken en jouw bestemming te kiezen. Die macht hebben wij allemaal, maar toch gebruiken we haar maar zelden.”

Bovenstaand citaat las ik gisteravond, en ja, ook voor mij is het heel herkenbaar. Hoe vaak zeg je ook niet: ‘een nieuwe dag, een nieuw begin’  en hoe vaak voer  je het uit…. Hoe snel blijf je niet hangen in oude patronen. Niet eens bewust, gelukkig maar anders zou je bewust een kans laten lopen! Elke dag maak je opnieuw je keuzes en dit begint al  heel simpel met wat je aantrekt, wat neem je voor ontbijt, hoe ziet je ochtendritueel eruit en durf je daar vanaf te wijken?

Als ik bij mezelf kijk, houd ik me aan een redelijk vast ochtendritueel, en dat is puur gemakzucht! Daar staat tegenover dat ik daar wel bewust voor kies, juist om het mezelf makkelijker te maken. Gelukkig ben ik vrij flexibel en kan ik snel omschakelen, dat was vooral in de periode dat ik inviel binnen het onderwijs wel erg makkelijk. Dan wil een planning nog wel eens in de war worden gegooid.

Ik denk dat het ook helemaal niet erg is als je in automatismen vervalt, als je je er maar bewust van bent. Je kunt er ook heel bewust voor kiezen en dat is in sommige periodes van je leven heel handig. Als je jonge kinderen hebt die naar school moeten is een vast ochtendritueel gewoon heel praktisch.

Keuzes makenKeuzes maak je niet alleen over praktische dingen. Ook je gedachten en emoties, daar kies je voor. Je kiest zelf hoe je reageert, waar je over nadenkt,  dat doet een ander niet voor je.  Door je hier bewust van te zijn, neem je ook een stuk regie over je eigen leven weer in eigen hand. Probeer te leren van alles wat je ‘overkomt’.

Terwijl ik dit blog aan het schrijven ben, dwalen mijn gedachten af en herlees ik nogmaals het citaat… Hoe vaak maak ik zelf per dag een keus?  Op zich wel heel regelmatig, maar ben ik me ook bewust waarom ik die keus maak? En wat als ik nu eens helemaal afwijk van die keus en heel bewust op een hele andere manier reageer, of juist eens alle mogelijke keuzes op een rijtje zet? Wat zou er dan gebeuren?

Ik zie hier wel een hele mooie opdracht voor mezelf in; wat wil IK bereikt hebben aan het eind van de dag? Wat is deze dag mijn bestemming? Dat hoeft ook helemaal niet groot te zijn, kijk naar wat je gevoel je zegt. Probeer elke dag eens bewust een keus te maken voor wat je die dag wil bereiken! Ik ga het de komende weken doen! Doe jij mee?

Dag Op eigen kracht Flevoland, welkom Antaraj!

Tja, dan denk je een kijkje te komen nemen op Op eigen kracht Flevoland en dan zie je iets heel anders. Al een tijd liep ik te dubben om de naam te veranderen. Gevoelsmatig klopte de naam niet meer. Maar, alleen een naam veranderen is dan niet voldoende, dus ook de hele site op de schop. De site is nog niet helemaal zoals ik hem wil, maar met dank aan zoonlief, ben ik een heel eind onderweg. De komende tijd zullen er nog regelmatig kleine dingen veranderen.

Een nieuwe site betekent in dit geval ook dat ik vaker een blog zal schrijven over dingen die mij bezig houden en waar mijn interesses liggen. En aangezien mijn interesses breed zijn, zullen ook mijn blogs heel verschillend zijn.

Ik schreef net al dat de naam gevoelsmatig niet meer klopte. Op het moment dat ik met Op eigen kracht Flevoland begon, stond ik aan het begin met alles wat ik deed. Ik weet nu wat ik wil, wat ik kan. Mijn focus is ook anders komen te liggen. De coaching/persoonlijke begeleiding is gebleven, maar wel op een hele andere manier. Ik ben namelijk gegrepen door het moestuin virus. Uit ervaring weet ik wat een moestuin op alle vlakken kan bieden! Als je door mij gecoacht word, zal dat dus voornamelijk buiten zijn. Op de tuin, of in het bos! Met heel erg slecht weer en in de winter zullen we wel meer binnen zijn, maar ook dan zal de natuur een grote rol spelen in de begeleiding.

Sowieso is de natuur een veel belangrijkere rol gaan spelen in mijn leven. Ik maak ook graag gebruik van datgene wat moeder Aarde ons te bieden heeft en ga mee in de seizoenen.

Wil je kunnen zien waar ik me verder mee bezig houdt? Neem dan ook eens een kijkje op mijn pinterest pagina. Hier heb ik veel foto’s geplaatst van wat mogelijk is.